mijn Landseer Lonne

Landseer?

familie

Lonnes vrienden

rauw voer

dagboek 2010

2009

2008

2007

Bommel

links

GASTENBOEK

rauw vers voer
 
 
 
Zoals vele honden at ook Lonne brokken. Makkelijk, kant en klaar voer. Goed te doseren en wetenschappelijk samengesteld zodat je hond niets tekort komt. Maar Lonne had vaak jeuk. Soms minder, soms erger. Dan kon ze zich tot bloedens toe krabben of bijten. Als haar huid eenmaal stuk was ontstond daar een zg. hotspot.
 
Bommel had precies hetzelfde. Om de twee, drie maanden zat ik met haar bij de dierenarts,  omdat haar huid weer stuk was. De enige remedie was, de haren op die plaats weg scheren,  de wond schoonmaken en een antibioticum kuur.
 
Ik schrok toen ik Lonne's eerste hotspot zag. Ze was pas zes maanden oud en ik kreeg de zenuwen bij de gedachte dat zij de rest van haar leven, net als Bommel,  een paar maal per jaar aan de antibioticum zou moeten. Plus alle ellende van de jeuk.
 
Ik ben toen op internet gaan zoeken naar alles wat ik over hotspots kon vinden en dat was veel, dus de huidaandoening van mijn honden was geen uitzondering. Bijna altijd werden vlooien- en tekenbeten als de boosdoeners genoemd. Maar Lonne en ook Bommel hadden geen vlooien en teken haal ik direct weg. Totdat ik ergens een artikel las waarin een hotspot werd gerelateerd aan het soort voer. Dat er honden zijn die jeuk krijgen van droogvoer en dat die beter af zijn met rauw voer. Zo las ik veel over BARF, en vond ik ook het forum Rauw Vers Voer Daar ging een wereld voor mij open. In de bibliotheek van dat forum kun je alles lezen over goede voeding voor je hond.        
 
Uit al die vergaarde wetenschap koos ik datgene ik het meest bij Lonne en bij mij vind passen en wat voor mij praktisch haalbaar is. Barf of rauw vers vond ik te ingewikkeld. Altijd op zoek naar de juiste verhouding en hoeveelheid en bovendien kan ik alleen bij de slager op de hoek terecht.  Er zijn wel adressen waar je goed en goedkoop vlees en botten speciaal voor honden kunt kopen, maar die zijn voor mij te ver weg.
 
Ik geef Lonne KVV (kompleet Vers Voer). Diepgevroren vers vlees en allerlei andere zaken die een hond nodig heeft. Weliswaar door de fabrikant samengesteld, maar gezien Lonne's verbeterde gezondheid vertrouw ik erop dat het goed vlees is.
 
 
  wat eet jij; lust ik dat ook?
 
 
De KVV wissel ik af met vuile penslappen, waarop ze flink moet kauwen. Af en toe vul ik haar etensbak met rauwe sardientjes.  
Bij de slager bedel ik constant om knarsbeen en gelukkig bewaart hij dat voor mij. Lonne kluift ook graag op een flink bot. Vooral als er merg in zit gaat ze helemaal uit haar dak. Kijk maar!
 
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
 
Sardientjes koop ik voor een zacht prijsje op de markt. Ik dacht bij de plaatselijke visboer ook mijn slag te slaan; hij had wel sardines, maar grote, voor 5 euro per kilo! Hij laat de keurig ingevroren visjes zien en zegt dat ze niet duur zijn. Ik antwoord dat de vis voor mijn hond is en zij eet die kilo in n keer op, dan is het wel duur. Is het een grote hond, vraagt hij. Een hele grote, zeg ik. Aan de toonbank staat nog een klant die onze conversatie aanhoort.
 
Als de visboer vraagt: wat voor hond is dat dan?
Zegt hij: "zeur niet zo man, een zeehond natuurlijk!"
 
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
 
kleinzoon: oma, mag ik een ijsje uit de vriezer pakken?
er is geen ijs in de vriezer, zeg ik, want die had ik de
vorige dag vol gestopt met hondenvoer.
ongelovig gaat kleinzoon toch kijken.
en roept verontwaardigd: 
de hele vriezer zit vol Lonne!