mijn Landseer Lonne

Landseer?

familie

Lonnes vrienden

rauw voer

dagboek 2010

2009

2008

2007

Bommel

links

GASTENBOEK

 
Bommel
 
Mijn geliefde Bommeltje, Bommie, Bomse of kortweg Bom. Allerlei koosnaampjes had ik voor haar.  Want zij was zo lief, zo bescheiden, zachtaardig en geduldig, vooral met de kleinkinderen.
 
Jandhi Bommel van Noreen, was haar volledige naam.
Geboren 14 november 1996 bij mevr. Schokker-Mulder.
 
 
          
 
Bommel was niet altijd mijn hond. Zij was al ruim vijf jaar oud toen ik haar kreeg. Haar baas was ernstig ziek en kon niet meer voor haar zorgen.
De familie zocht een opvangadres. Mijn zus wist dit en wist ook dat ik een hond wilde. Ik had totaal geen ervaring met honden, maar mijn zus zei: "Als je niet met Bommel kunt omgaan, kun je beter helemaal geen hond nemen". Bovendien kreeg ik Bom met recht van retour. Dat was een mooie test.
 
"Wat is het voor een hond?" vroeg ik aan mijn zus. "Een Landseer", zei ze. "Een Landsheer? Ken ik niet". "Zonder h", zei mijn zus. Zoeken op internet. Mooie hond, veel vacht. Nou ja, laat maar komen.....
 
Op een warme zaterdagmiddag in augustus werd Bommel gebracht.
Nerveus zat ik in de tuin te wachten.
Daar hoorde ik een auto stoppen en er werd gebeld.
Ik deed de deur open.
Uit de auto sprong een kalf van een hond die de gang inrende,
uitgleed over de tegels en daarbij alle matjes meesleurde,
door de keuken holde waar ze in haar vaart de stoel omver gooide,
en pas in de tuin tot stilstand kwam.
Op het gazon zakte ze door haar knieŽn en deed een enorme plas! 
 
Welkom Bommel
 
Dat was even slikken. Wist ik veel dat een Landseer zo groot is. Bovendien was Bommel heel nerveus. Vreemd huis, vreemd mens. De rest van die zaterdag heeft ze besteed aan snuffelen. Aan werkelijk alles! Ik heb haar maar laten begaan. We zijn een straatje om geweest. Ze gedroeg zich heel netjes aan de riem, niet trekken en voor andere honden had ze totaal geen belangstelling. Wel voor buggy's en kinderen.
 
De volgende zondagochtend waren we al vroeg buiten. Het was stil op straat, niemand te zien. Ik vond dat ik haar in het plantsoentje wel los kon laten, even lekker hollen. Dat deed ze ook. Maar opeens stond ze stil en keek gespannen naar de overkant. Daar stond een auto met geopende portieren. Een meneer zette een buggy in de kofferbak.
 
Bommel holde de straat over en sprong de auto in.
Ik hoorde kinderen gillen.
Ik was er gelijk met de vader,
die alle mogelijke moeite deed Bommel van de achterbank en van zijn kinderen af te plukken.
Kwaad dat die man was. En terecht.
 
Bommel gehoorzaamde absoluut niet op mijn bevel 'Kom hier'. En Bommel was ook een beetje groot en zwaar om van de achterbank te tillen en die kinderen maar gillen.... Uiteindelijk sprong ze uit de auto. De vader foeterde: 'U moet uw hond aanlijnen als u die niet onder appŤl heeft'.
Woorden die ik nog vaak zou horen, maar dat wist ik toen nog niet. 
 
 
Bommel was gewend aan de kleinkinderen van haar baas.
Bommel was gewend om in de auto naar het bos te rijden,
dus de combinatie buggy en openstaande auto betekende:
Plezier!
 
 
Na een dag wist ik al dat ik Bommel graag wilde houden.
 
                                                   
 
Ze had het zo naar haar zijn, in de tuin en als Meadows kwam logeren. We hebben heerlijke wandelingen gemaakt, vooral de duinen en strand/zee vond Bom het absolute einde. Als er dan ook nog kindertjes bij waren, was het dubbele pret. 
 
 
                             
 
 
 
    
 
en ze genoot van zwemmen !
 
Helaas, helaas, Bommel is niet oud geworden. Op 14 november 2004 hebben wij haar 8e verjaardag gevierd. Ze had net de tweede knieoperatie achter de rug vanwege gescheurde kniebanden. De wond wilde niet genezen; begon te etteren en moest dagelijks worden gespoeld. Zij had daar veel pijn van, dat kon ik aan haar merken. Zij stopte met eten en werd in een paar dagen tijd enorm mager. Haar botten staken door haar vel. Wandelen wilde ze helemaal niet meer. Even buiten plassen, dat was alles.
 
Toen begon ze over te geven. Ik heb van de bank in de kamer mijn bed gemaakt, want ik wilde ook 's-nachts bij haar zijn.  Een bloedtest wees uit dat haar nieren niet meer werkten. Ze kon bijna niet meer staan. En toen ze ook niet meer wilde drinken, nam ik de meest afschuwelijke beslissing die een hondeneigenaar moet nemen. Het was genoeg.
 
 
de laatste avond samen
 
donderdag de 18e november heb ik haar in de auto geholpen
en zijn we naar de dierenarts gereden.
Daar legden we Bommel op een warm kleed
en kreeg ze de verlossende prik.
Met haar kop op mijn schoot sloot ze haar ogen.
 
 
Alle keren dat ze naar de dierenarts moest ging ze braaf in en uit de auto
en  kwispelend begroette zij de artsen,
die dol op Bommel waren vanwege haar vriendelijkheid.
Die laatste ochtend wilde Bommel de auto niet in,
bij de dierenarts er niet uit en de praktijk niet binnen.
Zij wist het.............